No i po wszystkim, tzn. "złe" Biskaje za nami. Leżymy z Ewą w suchej i czystej pościeli, popijamy "szampana" hiszpańskiego, kupionego tu, na miejscu, w La Corunie. Jest naprawdę fajnie. Ruszyliśmy z Brestu 1 listopada o 0100 w nocy. Analiza mapek synoptycznych na najbliższe 3 dni zapowiadała wiatry od NW do NE, a później E, na początku po 2,3 stopnie w skali B, potem 4 do 5 B, następnie 6 do 7, i 8 do 9... Nie pozostaje więc nic innego, pomimo tego, że Ewa nie cierpi pływać w nocy, jak wyruszyć, by wykorzystać maksymalnie sprzyjający wiatr i prąd, i odbić się od brzegów Bretanii. Karfi pod dużą genuą poruszał się żwawo do przodu z prędkością ok. 6 węzłów. Jak na początek bardzo optymistycznie. Przed nami w linii prostej 380 mil do La Coruny, przez owianą złą sławą Zatokę Biskajską. Wachty podzieliliśmy w ten sposób, że w nocy sterowałem ja, w dzień Ewa. Kurs połówkowy przez pierwsze dwie godziny, potem baksztag prawego halsu. Pozakładane kontraszoty na grocie dawały nadzieję na bezpieczną jazdę na rosnącej z godziny na godzinę fali. Przez całą noc jazda w granicach 6-8 węzłów. Kawa w termosie i mielonka z puszki urozmaicały nocną żeglugę. Dobrze ustawione żagle pozwalały zostawić jacht na kilka minut bez sternika. Wykorzystywałem to na sprawdzenie pozycji i przyjrzeniu się na mapie dalszej drodze. Prognoza niemiecka na razie się sprawdza. Pierwszego dnia około południa wiatr przechodzi z NW na NE, trzeba szybko zrobić zwrot przez rufę. W trakcie wykonywania manewru "puszcza" mocowanie obciągacza bomu grota. Chcieliśmy go z Krzyśkiem wymienić jeszcze w Szczecinie, ale nie mogliśmy go odkręcić. Stwierdziliśmy, że skoro tak mocno trzyma, to nie będziemy go ruszać. No i proszę - przyroda załatwiła to po swojemu i to szybciutko. Zdarzyło się to przy dobrej 5, więc postanowiłem zrzucić grota i płynąć dalej na samej genule. Okazało się to słuszne, bo siła wiatru wciąż rosła. Żegluga w dzień była naprawdę przyjemna, wiatr zgodnie z prognozą - od 4 do 6, cały czas baksztag. Po dobie odhaczyliśmy 150 mil. Gdyby tak poszło dalej, to po 2,5 doby bylibyśmy w Hiszpanii... Następny dzień również minął bezstresowo. Humory dobre, na jachcie, mimo szóstki w porywach - porządek, ciepły posiłek, kawa, herbata, słodycze do woli, nie ma sterty brudnych naczyń w kambuzie, żadnych fruwających rzeczy, po prostu fajnie się żegluje. Wieczorem drugiego dnia wiatr tężeje do 7. Trochę zbyt wcześnie, niż wynika to z prognoz, ale trudno - taka jest rzeczywistość. Zrzucamy genuę i zakładam na noc najmniejszego foka. Okazuje się to dobrym posunięciem - fale 6-metrowe, wiatr, który gwiżdże w olinowaniu, nastające ciemności nie nastrajają optymistycznie... Około północy drugiej doby już wiem, że nie uciekniemy przed sztormem. Zostało wprawdzie ok. 85 mil do brzegów przylądka, który osłoni nas od wiatru i jeszcze 10 mil do portu. Ale w tych warunkach staje się to strasznie dużą odległością... Jesteśmy cali mokrzy od słonej wody. Fale przechodzą od burty do rufy, załamują się, przelewają się nam przez plecy i po chwili stoimy w kokpicie po kolana w wodzie. Na twarzy czuję kryształy soli. Prędkość cały czas w granicach 7 węzłów, co daje mi nadzieję, że to szaleństwo wreszcie się skończy. O godzinie 8 jesteśmy na wysokości cypla. Zaczyna świtać, już widać zarys lądu, za chwilę powinniśmy być osłonięci przez brzeg. Jedna z ostatnich wielkich fal wlewa mi się do kaloszy, za kołnierz, wszędzie...tak na pożegnanie. Po godzinie morze łagodnieje, choć wiatr dalej bardzo silny. Wyłazi słońce... ok. 12 stajemy w marinie Deportiva La Coruna. Spokojnie, słonecznie, ludzie w krótkich spodenkach - inny świat, a tam, na morzu dalej wieje. Prognoza pogody w biurze kapitanatu portu nadal mówi o 7 do 8 B aż do 4 listopada. Odpoczywamy, zwiedzamy miasto, robimy drobne zakupy, przede wszystkim owoce - mandarynki są tu tańsze od cebuli. Naprawiamy to, co nam się zepsuło i czekamy na spokojniejszą pogodę. Palmy, które rosną wokół dodają nam otuchy - tu przecież kończą się zawieruchy i zaczyna być przyjemnie. Czekamy więc na dobre wiatry przed drogą do Vigo. CD...